O czym ty mówisz?
Nie możesz tam iść. Pojutrze masz termin.
Nie szkodzi, mamo.
Nie umrę od tego.
Wiem, że to praca, ale...
Szybko skończę i wracam prosto do domu.
Boże.
Nic jej nie zatrzyma.
Och, już za kwadrans druga.
Yu-ri gdzieś się wybiera?
Jakiś jej klient poprosił, żeby coś naprawiła.
Zaraz rodzi. Nie powinna tak wychodzić.
Nie zatrzymałaś jej?
Wiesz, że mnie nie słucha.
Mówi, że nic się nie stanie, bo szybko wróci.
No to o czym był ten twój sen?
Nie wiem. Nie pamiętam.
Obudziłem się z dziwnym uczuciem.
Jakiś taki zaniepokojony.
Pewnie to nic, skoro nie pamiętasz.
Dobra, skończone.
Halo?
Przy telefonie.
Dobrze by było, gdyby istniała jakaś lampa,
która ostrzegałaby przed tragedią.
Nie uniknąłbym bólu,
ale byłbym chociaż gotowy.
Mówili mi,
że przez jego imię będzie żył krótko.
Nie przejmowałam się takim gadaniem.
Dlaczego to zrobiłam?
Gdybym zmieniła to jego imię...
Czuję...
jakby to była moja wina.
Codziennie chcę cofnąć czas.
Byle wrócić do tego dnia.
Gdybym wtedy ją zatrzymała,
gdyby nie poszła do pracy,
choćby na pięć minut.
Nie.
Wystarczyłaby minuta.
Wtedy ona by żyła.
Dlaczego jej nie zatrzymałam?
Ale choćby i była taka lampa,
żadna tragedia sama by nie ogłosiła, że się zbliża.
Umarła przeze mnie.
Zabiłem ją.
Ja.
Ja ją zabiłem.
Oddaj Yu-ri.
Oddaj mi ją.
Oddaj ją z powrotem, zasrańcu.
Oddaj Yu-ri.
Nie musisz się więc obwiniać,
że tego nie dostrzegłeś.
ODCINEK 14 TO NIE TWOJA WINA
Min-jeong.
Dlaczego płaczesz? Nie płacz.
To nie była twoja wina, dobra?
No to czyja?
Twoja, bo ciągle jesteś w szpitalu?
Zatrudniłam pomoc, żeby wrócić do pracy, a straciłam dziecko.
A Seo-woo...
odstaje od innych dzieci, jest smutna.
Jeżeli to nie moja wina, to czyja?
Nie jestem jej mamą?
Min-jeong.
Jeżeli coś jest nie tak z dzieckiem, wszyscy obwiniają matkę.
Dlaczego powtarzasz, że to nie moja wina?
Mówiłeś, że jestem jej mamą.
Ale czy naprawdę nią jestem?
Przepraszam.
Dlaczego wciąż mówisz...
„przepraszam”...
i „nic mi nie jest”?
Cha Yu-ri.
Te trzy sylaby to dla mnie tabu.
Jak długo...
będziesz trzymał te drzwi zamknięte?
Jak długo nie będę miała tam wstępu?
Musisz się przede mną otworzyć.
Tylko tak zostanę prawdziwą mamą dla Seo-woo.
Pomoc w odbieraniu.
To ona.
Yu-ri.
Cha Yu-ri.
O czym...
Co ty...
Co to znaczy?
Biologiczna mama Seo-woo.
Cha Yu-ri.
Wróciła do życia.
Przepraszam... ale czy możesz już iść?
Nie chcę cię teraz widzieć.
Jak... Jak mogłaś ją zgubić? No jak?
Już nie śpisz.
Dzień dobry. Może umyjemy twarz?
Min-jeong.
I gotowe.
Na rączki.
Zostań tu na chwilę.
Nie wychodzisz? Spóźnisz się do pracy.
Wiem, że mi nie wierzysz.
Ja też nie wierzyłem.
Masz rację. Nie wierzę.
Bo to nie ma sensu.
A ty widzisz tu sens?
Pomoc kuchenna.
I nasza pomoc. To niby matka Seo-woo?
Wróciła do życia?
Nie żartuj sobie.
Dlaczego miałbym na taki temat żartować?
No właśnie. Dlaczego miałbyś na ten temat żartować?
To najgorsza rzecz, jaką zrobiłeś.
To nie do wiary,
ale to prawda.
Nie wierzę.
Dlaczego więc przepłakałaś noc?
Dobrze.
Załóżmy, że mówisz prawdę.
No to...
dlaczego powiedziałeś...
teraz?
Przepraszam.
Na początku byłem zdezorientowany.
Dlatego wtedy ci nie powiedziałem.
Ale nie możesz być jedyną, która nie wie.
Min-jeong.
Wierz mi lub nie...
ale to prawda.
MISAENG
- Przepraszam. - Och.
Co on robi?
Dlaczego mnie śledzisz?
Ty mnie widzisz?
Ty też widzisz duchy?
Widzisz mnie?
Po lewej czy po prawej?
- Gdzie jesteś? - No nie.
Cholera.
Nie. Przecież jestem chrześcijaninem.
Nie wierzę w duchy.
Znaczy, w sumie tak trochę wierzę.
Wierzyłem.
Dlatego chodzę do wróżek.
Po co mi Yu-ri o tym mówiła?
Rety, co za nudziarz.
Hyeon-jeong.
Hyeon-jeong!
No. Co?
To ma być takie ostre?
O nie.
- O co znów chodzi? - Rety.
To przez Yu-ri?
Po co wzdychasz, mówiąc o Yu-ri?
Co?
To ty zawsze przez nią wzdychasz.
Ja po prostu się o nią martwię i szkoda mi jej.
Tylko tyle.
Yu-ri to mama Seo-woo,
dlatego chcę jej pomóc, choć to skomplikowane.
Stąd to moje wzdychanie.
Gang-hwa i ty czujecie to samo.
Już rozumiem,
dlaczego Yu-ri się ukrywała,
zamiast od razu do nas przyjść.
Dlaczego?
Przez mój powrót każdy ma kłopoty.
Z mojego powodu Gang-hwa i ty ciągle cierpicie.
Dlaczego się dałam złapać?
No co jest?
Słuchaj.
- Zajmij się zupą. - Co?
Dokąd idziesz?
Hyeon-jeong, zostań.
Nie mogę teraz zająć się całą restauracją.
Mam powody do obaw.
Hyeon-jeong!
Czyś ty zwariował?
Jak mogłeś spuścić ją z oczu?
Siedziała kilka metrów za mną.
Odwróciłem wzrok tylko na chwilkę.
Na sekundkę.
Wiedziałam, że wczoraj w nocy coś się stało.
Żona Gang-hwa coś mówiła?
A miała milczeć? Kiedy jej pomocnica gubi dziecko?
Boże, ty kretynie!
Idiota!
- Rety. - Ach.
OH MIN-JEONG PRZEPRASZAM
- Rodzina Pil-seunga? - Tak.
Guk-bong pytał ich, gdzie jest Seo-woo.
Nie pisnęli ani słówkiem.
Ponoć ukryła się na placu zabaw.
Tak, w zjeżdżalni.
Dobrze ją schowali.
Wykazali się lojalnością.
A potem zostali odesłani.
To znaczy gdzie oni teraz są?
Niemożliwe...
Odeszli.
No co ty. Nie mów takich rzeczy.
To przebiegła rodzinka. Utrzymują się tu od 20 lat.
I odeszli ot tak po prostu
przez Seo-woo?
Byli tu 20 lat, czyli czas najwyższy.
Długo się trzymali.
Nie wierzę.
Czyli...
Musieli odejść,
bo pomogli Seo-woo?
Już dobrze.
Sami podjęli tę decyzję.
Rozumieją uczucia matki.
Wkrótce i ty odejdziesz.
Tam im podziękujesz.
Powinnam jeszcze coś ugotować dla Pil-seunga.
Masz za dużo czasu?
Nie przejmuj się innymi.
Zajmij się sobą, póki możesz.
Nie bądź głupia.
Aż trudno mi uwierzyć, że to zrobiliście.
Dziękuję.
Ale osobiście nie dam rady im podziękować.
- Yu-ri. - Tak, mamo?
Hyeon-jeong do ciebie przyszła.
Ach, tak?
A co?
To przecież Hyeon-jeong.
Dobrze.
Cześć.
Co to ma być?
No już. Wskakuj.
Hyeon-jeong.
Co jest? Skąd masz to auto?
A po co pytasz? Taki mam styl.
Wsiadaj.
- Naprawdę mogę? - Jasne.
Yeon-ji! Przynieś rzeczy siostry.
Ojej.
Na co czekasz? Wskakuj już.
No dobrze. Możemy już jechać?
Tylko dokąd?
Dokądkolwiek.
Tam, gdzie zechcesz.
Wreszcie się uśmiecha.
Od razu widać, że to bratnie dusze.
Mamo, Hyeon-jeong jest świetna, nie?
- I jak, fajnie? - Super.
Ale orzeźwienie!
Czuję to samo!
Dobra, przyśpieszamy.
Raz.
Dwa. Trzy!
Ale odjazd.
Ale będzie super.
- Yu-ri. - No?
Wszystko dobrze? Może chcesz zejść?
Nie.
Ale ty chyba chcesz.
Gdzie tam.
- Dobrze. - Hyeon-jeong.
O nie. Nie tak!
Nie!
Yu-ri!
Hyeon-jeong!
Jaka piękna okolica.
Hyeon-jeong, szybciej.
To dla mnie?
JUŻ WIĘCEJ TAK NIE ŻARTUJ
PLANOWANE OPERACJE
Jutro moja operacja.
Mówiłem, że nie chcę.
- Dlaczego? - Po prostu.
Nie zrobię tego.
A to dlaczego?
Dlaczego pan nie chce?
Terapia idzie sprawnie.
Musi pan stawić temu czoła.
Pozostanie pan lekarzem spoza bloku?
Może kiedy indziej.
Kiedyś tam wrócę.
A niby kiedy?
Najwyższy czas skończyć z tą udręką.
- Proszę. - Dzięki.
Teraz jesteś jak Cha Yu-ri.
Yu-ri.
No?
Przez pięć ostatnich lat...
przyglądałaś się też i mnie?
No pewnie. Ciągle cię podglądałam.
Zapominałam o swoich urodzinach, ale ty zawsze pamiętałaś.
Chyba próbowałam o tobie nie zapomnieć.
Pewnie tak było.
Na początku
nie rozumiałam, że odeszłaś.
Gdy studiowałam za granicą, nie widziałyśmy się cały rok.
Tak to czułam.
Jakbyś wyjechała na chwilę.
A kiedy wreszcie zdałam sobie sprawę, że już nigdy więcej cię nie zobaczę,
straciłam nawet apetyt.
Po prostu płakałam.
Ale po jakimś czasie
znowu poczułam głód.
No i znowu jadłam,
zajmowałam się Ha-junem,
pracą.
A pewnego dnia...
zrozumiałam,
że powoli znikasz z mojej pamięci.
Świętowałam twoje urodziny,
żebyś mi całkiem nie uciekła.
Było mi cię żal.
Wiesz o tym, nie?
No pewnie.
Było mi smutno, że o mnie zapominasz.
Ale...
bałam się też tego, że nikt o mnie nie zapomni.
Obserwowanie, jak inni przeze mnie cierpią,
to było prawdziwe piekło.
Gang-hwa?
Czyli wiesz.
Znasz problem Gang-hwa.
Znam. Ciągle przy nim byłam.
Ostatnio go odwiesili.
Wiem, choć od niedawna.
Takie coś mu zgotowałam.
Złamałam mu serce.
Nie ze swojej winy.
Nie chciałaś umrzeć.
Ale jednemu zawiniłam.
Sprawiłam, że czuł się winny.
Gdzie ona polazła? Zostawiła mnie samego.
No tak.
ZDOLNOŚCI NADPRZYRODZONE SZAMANKA PANI MI-DONG
SEO BONG-YEON
Wiem, że serce masz z kamienia,
ale jak mogłaś ich odesłać tak po prostu?
No właśnie.
Nawet się nie pożegnałam. A niech to.
Nie jesteście ludźmi.
Dla Guk-bonga...
Znaczy, dla żywych,
jesteście demonami, które trzeba odesłać.
Jak możesz mówić coś takiego?
Wiem.
Jeśli nie chcecie, by was złapał i ot tak odesłał,
przestańcie unikać Guk-bonga
i po prostu pozbądźcie się żalu związanego z tym światem.
Zaraz nie wytrzymam.
Halo?
Dzień dobry pani.
Odwiedziny domowe są możliwe?
Co?
Wierz mi lub nie...
ale to prawda.
Co robisz?
Wysiadaj, Yu-ri.
Mieliśmy pojechać do mnie.
Auto zostawiam, bo popijemy.
Chodź.
Zgłodniałam. Chodźmy.
- Jeść. - Też chcę jeść.
- Za dużo krzyczałam. - O tak.
Ja też, bo tak szybko jechałaś.
- Tutaj? - Tak.
To dla nas.
- W samą porę. - Co nie?
- Smacznego. - Dziękujemy.
Wieprzowinka.
- Idziemy. - Yu-ri i Hyeon-jeong wróciły.
Już mi ślinka cieknie.
- Jemy. - Na pewno jest pyszne.
Dzień dobry, pani Jeon.
CHA MU-PUNG, JEON EUN-SUK, CHA YU-RI, CHA YEON-JI
- Wygląda pysznie. - Ciepłe.
O rety.
- Jaka jestem głodna. - Ale wygląda.
Macie tutaj po zimnym piwku.
Yeon-ji, rządzisz.
Mamy tu pięcioro pijących.
Nie wystarczy nam.
Ja nie piję piwa.
Wolę soju.
Wiedziałam. Pani jest zupełnie jak ja.
Mamo, zaraz przyniosę soju.
Masz, tato.
- Dzięki, córeczko. - Och.
Dobre, nie?
- To też smaczne. - Tato, otworzysz?
Daj.
Już się zabieram.
Raz, dwa...
Otwarte.
Ale poleciało.
Napijmy się.
Masz. Spróbuj tego.
- Zdrówko. - No.
- Na zdrowie. - Na zdrowie.
Ale pyszne.
Jesteśmy tu wszyscy razem z Hyeon-jeong.
Dawno tak nie było.
No tak.
Zajmowała mnie praca i dziecko.
Bała się, że przypomni nam o Yu-ri,
nie chciała sprawiać przykrości.
Myślisz, że nie wiem?
Nie spodziewałem się,
że kiedykolwiek dojdzie do takiego spotkania.
No co ty, tato? Nie mów tak.
Właśnie. Nie wygaduj głupot.
Dobra, rozumiem.
- Przestaję. Koniec. - Koniec.
- Właśnie, panie Cha. - Koniec czego?
Niczego specjalnego. Tata plecie głupoty.
Naprawdę tak o nim mówisz?
No pewnie.
U niej to normalne.
- Rety, tato. - Wystarczy.
- Dobre to. - Powiedzcie...
dobrze się bawiłyście?
Tak. Bardzo.
Hyeon-jeong jeździ lepiej. Kiedyś 50 na godzinę to był jej limit.
Ej, to było dawno.
To nieprawda. Wcześniej byłam początkującym kierowcą.
Ale 50 to trochę za mało.
Trzymaj, Yu-ri, spróbuj tego.
Mówisz, jakbyś miał tylko jedną córkę.
No to ty będziesz synem. W porządku.
Pierwsze słyszę, że jestem synem.
Dobra, teraz pora nakarmić syna.
Masz, trzymaj.
Może zrobimy sobie zdjęcie?
- Tak. - Zróbmy.
Dobrze wyglądam?
- Idealnie. - Pięknie.
- Bez obaw. - Pięknie jak zawsze.
Postawię tutaj.
Patrzcie się na kamerę.
Panie Cha, bliżej.
Raz...
Wszyscy bliżej.
- Raz... - Jak to działa?
Pokaż mi zdjęcie.
Już pokazuję.
Jestem bardzo wdzięczna Hyeon-jeong.
Ja to zawsze jestem jej wdzięczna.
Podobało ci się, Yu-ri?
Tak, i to bardzo.
Co najbardziej?
Podobał mi się wiatr,
powietrze też,
no i Hyeon-jeong obok mnie.
Dobrze to słyszeć.
Od teraz już zawsze tak będzie.
Codziennie będziemy przeżywali takie miłe chwile.
Czy nie chcesz?
Pewnie, że chcę.
Co jest?
Tata.
Tata już zasnął?
Tato, nie możesz tutaj spać.
- Boże. - Nie leżymy nawet minuty.
To było gdzieś tutaj. Tylko gdzie?
O, tutaj. To ten Misaeng.
A co on tu robi?
Ej.
Zostaw, to boli.
- Boli mnie. - Co tu robisz?
Ej, to nie tak.
Puść mnie.
- Boli. - Chodź no tu.
Chodź no. Mam cię.
- Idziemy. - Boli.
Dzień dobry.
Nie ruszaj się. Spokojnie.
Co pani robi tymi rękoma?
Coś tu jest?
Co pan ostatnio wyprawiał?
Co ten duch tu jeszcze robi?
Co? Duch?
- Stój tu. - Duch?
Kazałam ci się nie ruszać!
Wierzga?
- To boli. - Przestań już.
Czy on jest zawsze taki głupi?
Bo jej tu nie ma.
Kogo?
Jego żony.
Hyeon-jeong.
Hyeon-jeong. Gdzie jesteś?
Wracaj tu jak najszybciej, Hyeon-jeong.
Już się pan dowiedział, że Yu-ri przebywała obok całe pięć lat.
Co panu szkodzi tu przyjść?
Ale wcześniej nie wiedziałem.
Czy na pewno...
ten duch siedzi obok?
Ale dlaczego? Czego on chce?
Bo odmówiłem sfałszowania diagnozy?
Ej, to nie było takie ważne.
„Ej, to nie było takie ważne”.
To dlaczego?
Po coś się go uczepił?
Właśnie. Po co?
Jest coś...
co tylko on może zrobić.
Co?
O co chodzi?
Pani Mi-dong, pani mi powie.
Dlaczego on za mną łazi?
Jest coś, co tylko pan może dla niego zrobić.
Co takiego?
Proszę powiedzieć mamie,
że ja...
się nie zabiłem.
On wie, że to nie było samobójstwo.
Co powiedział?
No? Co takiego?
Pani tłumaczy symultaniczne.
Chcę wiedzieć.
Jestem bardzo ciekaw.
Pewnie fajnie było...
tak obserwować, jak bardzo ją kocham, jak jakaś kretynka.
Nie, to zupełnie nie tak.
Wiesz, co powiedziałam?
Że przypomina wyglądem mamę Seo-woo.
Że jej zazdroszczę,
bo wygląda jak Seo-woo.
Nie miałam pojęcia.
Ale byłam głupia.
Mnie powinieneś powiedzieć pierwszej.
Tak powinieneś zrobić.
Dawno taka nie byłaś.
Wyglądałaś na szczęśliwą,
gdy byłaś wśród innych.
Bałem się...
że cię skrzywdzę.
Przepraszam.
Zanim zadbasz o moje szczęście,
zadbaj o swoje.
Zanim się zajmiesz mną,
najpierw zajmij się sobą.
Źle z tobą.
Dlaczego wciąż się zadręczasz?
- Drugie śniadanie prawie gotowe? - Tak.
Pani dyrektor.
Czy Cho Seo-woo już przyszła?
Powinna już być, ale jej nie widziałam.
Seo-woo dzisiaj nie będzie.
A dlaczego? Jest chora?
Nie.
Zostanie dzisiaj w domu z mamą.
Ach.
Dobrze.
PRZEPRASZAM
KONTAKTY
CHO GANG-HWA
BLOK OPERACYJNY
Dlaczego ty zawsze mówisz, że wszystko jest dobrze?
W ogóle nie jest dobrze. Tobie też nie jest dobrze.
Dlaczego wciąż mówisz...
„przepraszam”... i „nic mi nie jest”?
Zanim się zajmiesz mną,
najpierw zajmij się sobą.
Źle z tobą.
PLANOWANE OPERACJE
Czyli nie zgodził się?
Jest w trakcie leczenia.
Skąd ten sprzeciw?
Powinien trafić do miejsca, gdzie to wszystko się zaczęło.
Sądzę, że obawia się stawić czoła temu, czego tak długo unikał.
Jak to było? Ekspozycja?
Zgadzam się.
PLANOWANE OPERACJE
Dlaczego?
Był pan przeciw.
Skąd ta zmiana?
Nie mogę dalej tak żyć.
Muszę tylko obserwować?
Na razie tak.
Chodzi o powolną ekspozycję na strach.
Żeby go oswoić.
Dobrze.
Doktor Cho chyba w końcu wyzdrowieje.
Jego słowa to dobry znak.
Powiedział: „Nie mogę dalej tak żyć”.
A nie: „Po prostu”.
Proste, że jest na mnie zła. Zgubiłam jej dziecko.
Tylko że zostało mi tak mało czasu.
Muszę zobaczyć Seo-woo.
Może pójdę błagać o wybaczenie?
Mamo!
Cześć.
Dokąd to?
Jadę do lekarza.
Umówiona wizyta.
No tak, jak to w poniedziałek.
A skąd wiesz?
No, Yeon-ji mi powiedziała.
Pojedziemy razem?
- A chcesz? - Tak.
Serce ci mocniej bije na widok każdego przejścia dla pieszych.
Wydawało mi się, że już lepiej,
ale przez zwykłe przejście serce mi przyśpieszało.
Nie robiłam tego świadomie.
Moje ciało po prostu pamięta.
Ale teraz jest dobrze.
Czy nie dziwne by było, gdybym się w ogóle nie zmieniła
po tym wszystkim?
Jestem człowiekiem.
A temu co znowu?
Doktorze Gye.
Nie straszcie mnie.
A co? Potrzeba czegoś?
Dlaczego doktor nie w gabinecie?
Tutaj są ludzie.
Słucham?
No wiecie...
Ktoś mnie o coś poprosił,
ale nie wiem, czy się zgodzić.
Jeśli to możliwe, lepiej się zgodzić.
Przecież to nie prośba zmarłego.
- Ale on właśnie nie żyje. - Co?
Nic. Nieważne.
To nic.
Może zobacz, co u doktora Cho?
Cho Gang-hwa? A dlaczego?
Towarzyszy Jangowi w operacji. Wszyscy o tym mówią.
Że co?
Gang-hwa, idziesz na operację?
Ekspozycja?
Tak.
Na pewno nie chcesz poczekać?
Dam radę.
W razie hiperwentylacji
pamiętaj o oddechach.
Wyjdź, gdyby było źle, dobra?
NIEUPOWAŻNIONYM WSTĘP WZBRONIONY
BLOK OPERACYJNY
Mamo, a dlaczego przestałaś chodzić do Gang-hwa?
On zna twoje serce najlepiej.
Nie jestem ciężkim przypadkiem.
Jaki jest sens chodzić do niego regularnie,
żeby tylko przypominał sobie o swoim bólu?
Uznałam, że najlepiej w ogóle go nie widywać.
Pani Jeon Eun-suk.
- Zaraz wrócę. Zaczekaj. - Dobrze.
Co tam?
Doktor Cho był przed chwilą na bloku.
- Znowu? - Wytrzymał dziesięć minut.
Potem wybiegł, bo było mu gorzej.
O nie.
Cho Gang-hwa.
Gdzie on?
Nie wiem. Po prostu wybiegł.
Nie wiem, dokąd.
Jak z nim? Dobrze to zniósł?
Nie.
- Poszukajcie go. - Już.
Widziałyście Cho?
- Nie. - Ach.
Gang-hwa, spójrz na mnie.
Oddychaj.
Już dobrze.
Właśnie tak. Oddychaj powoli.
Już dobrze.
Wszystko dobrze.
Oddychaj, dobrze?
Oddychaj.
Gang-hwa, już lepiej?
Oddychaj.
Oddychaj głęboko.
Dlaczego to zrobiłaś?
Dlaczego zostawiłaś mnie samego?
Dlaczego?
Dlaczego to zrobiłaś?
No dlaczego?
Musimy go operować. On może umrzeć!
Mówię: nie! Pan go odeśle.
Zrobię to. Dlaczego mi pan nie pozwala?
Uratuję go!
Ten drugi to VIP!
Rób pan, co każą.
Nie będę już pana krył.
Niech pan idzie na drugi blok.
Nie mogę.
Zabierzcie go.
- Zabierzcie! - Tak, panie doktorze.
Na klucz.
Słucham?
Drzwi na klucz.
Ach. Dobrze.
- Wyłączyć interkom. - Dobrze.
Drzwi zamknięte i telefony wyłączone aż do końca operacji.
Drzwi są zamknięte.
Co za gnojek.
Doktorze Jang, ciężarna ofiara wypadku.
Proszę iść z nami.
Dzwońcie po Cho.
Słucham?
Dzwonić po Cho Gang-hwa!
Gdzie Cho Gang-hwa? Nie odbiera?
Nie.
Stracimy matkę i dziecko, jeżeli będziemy zwlekać.
Doktorze.
Moje dziecko...
Ratujcie najpierw dziecko.
Moje dziecko...
Ratujcie je, proszę.
Najpierw je, proszę.
- Doktorze Cho. - Tak?
Pana żona...
miała wypadek.
Yu-ri, obudź się.
Yu-ri!
Dlaczego to zrobiłeś?
Dlaczego?
Powinnaś żyć.
Powinnaś...
Powinnaś żyć.
Przepraszam. Tak mi przykro.
Przepraszam cię za wszystko.
Przestań się obwiniać.
To nie twoja wina.
Uraza, poczucie winy, żal...
Te emocje są powiązane.
Przede wszystkim czuje winę.
Uważa, że sprawy potoczyłyby się inaczej,
gdyby wtedy nie operował.
Wini samego siebie?
Tak.
Zniknęła też osoba, która spowodowała te emocje.
Umarła.
Trzymał to wszystko w sobie i przez to zachorował.
POMOC W ODBIERANIU DO-YEON PRZEPRASZAM
Żołądek pan sobie zniszczy. Trzeba też jeść.
Zawsze to jakiś początek.
Dziesięć minut robi wrażenie.
Będzie już tylko lepiej.
Gdzie pan był?
Nie mogli pana znaleźć.
No...
Tam, gdzie zawsze.
Skąd ta chęć poddania się leczeniu?
Ona chce, żebym szedł dalej.
Wydaje mi się...
że to właśnie czas...
żebym ruszył dalej.
Skoro ona wróciła.
O czym też pan mówi?
Nie może pan...
pamiętać o tym dobrym, zapomnieć o złym?
Same dobre wspomnienia.
Tylko te szczęśliwe.
Gdybym miał tylko je...
nie byłoby mnie tu.
A dlaczego?
Bo za bardzo bym tęsknił.
Gdy bardzo za nią tęskniłem,
to nawet w snach się nie pojawiała.
Yu-ri?
No.
Usłyszałem, co się stało i poszedłem tam.
A Yu-ri mnie ubiegła.
Skąd wiedziała, gdzie...
- Ach. - Pięć lat go podglądała.
Widziała, jak cierpiał.
Masz rację.
Jak mogła go oglądać?
No właśnie.
Była obok, gdy z jej powodu cierpiał.
Płakała, przepraszała. Trudno to było oglądać.
Za co niby przepraszała?
To ona najbardziej cierpi.
RODZINKA I HYEON-JEONG
Chcę też żyć.
Co robisz?
Wiesz...
co jest gorsze
niż powiedzieć: „Chcę umrzeć”?
Co takiego?
„Chcę też żyć”.
O czym ty w ogóle mówisz?
To Yu-ri.
Mówi, że chce żyć.
Nie może żyć, skoro chce?
Nie wiem, o czym ty w ogóle mówisz.
Mówiliśmy o Gang-hwa i Yu-ri.
A Yu-ri żyje.
Yu-ri...
wkrótce umrze.
Ona znowu umrze.
Co ty wygadujesz?
Co powiedziałaś?
Yu-ri...
ma umrzeć?
Dlaczego ma umrzeć?
Dlaczego Yu-ri ma umrzeć?
Ale że co takiego?
Czy mogę...
żyć?
Chcę żyć.
Pragnę tego, pani Mi-dong.
Czym zawiniłam?
Czy wszystko jest moją winą?
Chciałam żyć
i nadal chcę.
Seo-woo, mama, tata...
Chcę z nimi zostać na długo.
Yu-ri.
No?
Kiedy w ciągu tych lat...
czułaś się najmocniej wkurzona
i chciałaś żyć?
Właśnie teraz.
Nigdy bardziej nie pragnęłam żyć.
Czy mogę...
żyć?
Specjalni pacjenci?
Mają pierwszeństwo?
Tak. Już od lat jest taka praktyka.
W tajemnicy.
Wszyscy milczą, choć wiedzą, że to źle.
Zamierzasz coś z tym zrobić?
Tak, złoży podanie podpisane przez lekarzy.
A jak cię wyrzucą czy co?
Nie martw się. Nie ma szans.
Jestem najlepszym chirurgiem.
No tak.
Pilność powinna decydować o kolejności.
Pieniądze nie powinny mieć wpływu na operacje.
Cały mój mąż. Niesamowity, prawda?
Rzeczywiście.
Mój zięć to prawdziwy lekarz.
Jesteś najlepszy.
DOKTORZE CHO, DZIĘKUJĘ BARDZO
BEZ PAŃSKIEJ POMOCY TAMTEGO DNIA
MÓJ MĄŻ JUŻ BY DZISIAJ NIE ŻYŁ
RAZ JESZCZE DZIĘKUJĘ PANU BARDZO
Gang-hwa.
Przepraszam.
To nie twoja wina, ty kretynie.
Mówili, że było za późno.
Choćbyś i odebrał telefon...
i tak byłoby za późno na uratowanie Yu-ri.
Przepraszam.
To nieszczęście, które tak nagle cię spotkało,
to nie twoja wina.
Przepraszam.
Napisy: Cezary Kucharski